بی تو طوفان زده دشت جنونم

                                 صید افتاده به خونم

تو چسان میگذری غافل از اندوه درونم

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

              تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتم

    چون در خانه ببستم

        دگر از پای نشستم

                گوییا زلزله آمد

گوییا خانه فروریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی    تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من     که ز کویـــت نگریـــزم

گر بمیـــرم ز غم دل     به تــو هرگز نستیـــزم

من و یک لحظه جدایی

                          نتوانم نتوانم

                                         «   بی تو من زنده نمانم »